Skip to main content

Հնարավորություն


Կյանքը լի է վշտերով ու դառնությամբ: Երջանկության հետ նրան կապող բոլոր թելերը կտրվում են մարդու ձեռքում, և ամենից առաջ ոսկե թելերը: Դյումայի մտքի հենց այս փայլատակումն էր, որ ստիպեց ինձ ծնունդ տալու հերթական մտորմանը:
Օր օրի կյանքը բերում է այն համոզմանը, որ մենք ամենևին էլ երազում չենք ապրում: Ամեն օր այն մի հարված է հասցնում` ավելի ուժեղ, քան երեկվանն էր, ավելի անողոք, քան թիթեռների համար մութ գիշերվա մոտալուտ գալուստը կարող է լինել: Մենք էլ` հասարակ մահկանացուներս, աշխատում ենք անհագ կլանել ցերեկը, կշտանալ գույներից, որ տեսնում ենք: Բայց գիշերներն ավելի երկար են և արագ են այցելում մեզ`լույսին դեռևս չհամակերպվածներիս:


Երբեմն ուզում ենք հավատալ, որ շատ ժամանակ ունենք, բայց հենց ամենաանհարմար պահին ինչ-որ մի բան հանգցնում է ճրագը և մենք կիսով չափ կուրանում ենք, հաճախ մեր իսկ ձեռքով հանգցնելով երկրորդ ճրագը`մեր հնարավորությունը գիշերը լուսացնելու: Միշտ եմ ասում, որ ամեն պարագայում մեզ մեկ հնարավորություն է տրված, ուստի վատնելը`լավագույնը չէ: Ի՞նչ կարող ենք անել, երբ կրակը`կյանք-կրակը վառվում է հենց մեր ափի մեջ և տաքացնում մեզ մինչ մատների ծայրը, մենք հալչում ենք, որպես երջանկության մի մոմ: Եվ հանկարծ՝ կարծես թե շատ պինդ կանգնածներս ընկնում ենք`դանդաղ վառելով այն ոսկե թելերը, որ ապրեցնում էին մեզ, գործում շողացող կյանքը:

Մեր միակ փրկությունը այն երկրորդ ճրագն է, երկրորդ հնարավորությունը կրկին ոսկե թելեր ունենալու, իսկ դրա համար հարկավոր է ընկնելիս չփակել ափը և չհանգցնել այն: Որովհետև երջանկությունն է, որ հակադրվելով վշտին ու դառնությանը, այնուամենայնիվ լցնում է կյանքը: Սիրում եմ լուսավոր ցերեկները, արժե ևս մեկ անգամ կանգնել հանուն դրանց:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Անծանոթ եսեր

    Լինում է չէ՞, որ բառն անընդհատ կրկնում ես և այն դառնում է խորթ ու անճանաչելի. կարծես` առաջին անգամ ես արտաբերում կամ լսում։ Մեկ-մեկ զարմանում ես, որ անըդհատ գործածել, բայց երբեք խորթություն չես զգացել։      Հաճախ նույնը պատահում է նաև մարդկանց դեպքում. ժամանակի հետ, դառնում են խորթ, անճանաչելի... կարծես` առաջին անգամ տեսնես։ Գիտակցման պահին, գեթ մի ակնթարթ վախենում ես ու քարանում, անցած ճանապարհով մտովի ետ ես գնում ու սկզբնակետին հասնում։    Եթե բառի դեպքում զարմանքը տևում է րոպեներ ու մոռացվում մտքերի անընդհատ հոսքից, ապա մարդկանց պարագայում` զգում ես ափսոսանք։    Ճշմարիտ է, որ մարդիկ մշտապես չեն կարող պահպանել իրենց ներկայության չափաքանակը մեր կյանքում, չէ՞ որ կյանքի օրենքներից մեկն էլ մշտական շրջապտույտի մեջ ապրելն է։ Մարդիկ այս կամ այն կանգառ կարող են գալ քեզ հետ և մի օր էլ` իջնել այլ կանգառում. ասես` բնակության հասցեն են փոխել կամ` պայմանավորվածություն ունեն այլ վայրում։      Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մեզ թվում է ...
Post a Comment
Read more