Побег во времени

Время не ждёт, время бежит, и в один прекрасный день осознаёшь, что настоящее, то настоящее, чем ты жила внезапно превратилось в полузабытую историю с именем “прошлое”.

Иногда хотим возвращаться туда, но много всего мечтаем вернуть то бесценное, что оставили. Скорее всего, мы должны осознать, что это – невозвратное прошлое должно уйти, мы не имеем права остаться в прошлом. Прошлое уже не наше, это история, которое построило настоящее, наш новый дом, крепче, чем предыдущий, почему? Только потому, что в новом доме живет опыт, он уже повзрослел. Думаю, что это на пользу, ведь играя в предыдущей серии, прожили практический всё, накопили много радостных и трудных момент, это означает стали опытней. Может не жалеем не о чем…нет… скорее хотя бы одном жалеем. Боль вот, что терзает нас, нашу душу. Боль, что то прекрасное в чём вы так слепо одевали всех - было не то что зря, но не обязательно. Хотя сейчас благодаря этому мы разделили все и всех от ВСЕГО и ВСЕХ.

Очень грустно – обстоятельства сложились так, что многое и многие не в совершенном времени. Может они и сейчас существуют, однако выбрали сидеть в прошлом, место сдвига вперед, они оставили нас и это был их выбор, мы только смирились с этим.

Comments

Hope Springs Eternal

It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside. Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time. The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear. Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget. Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...

Հոսանքից անտեղյակ

Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես... Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։ Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն ու կիջնեն ներքև։ Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...

Անծանոթ եսեր

Լինում է չէ՞, որ բառն անընդհատ կրկնում ես և այն դառնում է խորթ ու անճանաչելի. կարծես` առաջին անգամ ես արտաբերում կամ լսում։ Մեկ-մեկ զարմանում ես, որ անըդհատ գործածել, բայց երբեք խորթություն չես զգացել։ Հաճախ նույնը պատահում է նաև մարդկանց դեպքում. ժամանակի հետ, դառնում են խորթ, անճանաչելի... կարծես` առաջին անգամ տեսնես։ Գիտակցման պահին, գեթ մի ակնթարթ վախենում ես ու քարանում, անցած ճանապարհով մտովի ետ ես գնում ու սկզբնակետին հասնում։ Եթե բառի դեպքում զարմանքը տևում է րոպեներ ու մոռացվում մտքերի անընդհատ հոսքից, ապա մարդկանց պարագայում` զգում ես ափսոսանք։ Ճշմարիտ է, որ մարդիկ մշտապես չեն կարող պահպանել իրենց ներկայության չափաքանակը մեր կյանքում, չէ՞ որ կյանքի օրենքներից մեկն էլ մշտական շրջապտույտի մեջ ապրելն է։ Մարդիկ այս կամ այն կանգառ կարող են գալ քեզ հետ և մի օր էլ` իջնել այլ կանգառում. ասես` բնակության հասցեն են փոխել կամ` պայմանավորվածություն ունեն այլ վայրում։ Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մեզ թվում է ...

ՆաՆե

Search This Blog