Skip to main content

Ավտոբուսի ետևից



Երեկ մտածում էի անվերջ շտապող մարդկանց մասին։ 
Ավտոբուսը սլանում է, իսկ կանգառից մի քանի վայրկյան հեռու գտնվող մարդը, աննկատ մնալու իր հուսահատ հայացքով, ժամանակը բռնելու վերջին ճիգերն է գործադրում, սակայն` իզուր: Իզուր, որովհետև նրան նկատել է վերջում նստած անձայն մեկը՝ ես: Փորձում եմ գոռալ, բայց արագընթաց սլացքի մեջ ձայնս ինձ չի ենթարկվում. անգամ թե ենթարկվեր չէր հասնելու հասցեատիրոջը: Ես այդ պահին մտաբերում եմ այն բազում անգամները, երբ ինքս չեմ հասցրել հասնել ինձ համար կարևորի ետևից. վազել եմ, բայց դրա դիմաց ստացել միայն ուշացած ափսոսանք և որոշ ու անհայտ ժամանակ սպասելու հնարավորություն։ 


Եվ այդ մարդը, ինչպես շատերս, օրը սկսում է այդպես: Իսկ ես օրս սկսում եմ մտորելով. տեսնես՝ այդ ուշացած պահին մենք ինչի՞ համար ենք ափսոսում...ժամանակի՞, թե՞ պարզապես չհասցնելու համար, գուցե մտքի, որ ևս մի անհաջողություն ու հոգս դրեցինք մեր ուսերի վրա։ Ինձ թվում է` այդ պահին մենք բարկանում ենք ինքներս մեզ վրա, նեղանում բախտից, որ հենց մերն է, դժգոհում, որ կախման մեջ ենք անգամ անիծյալ ավտոբուսից, որ երբեք չի հաշվարկում մեր վայրկյանները։
Երեկ ես անընդհատ մտածում էի այս ամենի մասին: Գուցե որովհետև հասցրել էի և կարող էի կանգնել համեմատականի սահմանաբաժանին։ Այսօր ես համոզվում եմ, որ մենք գիտակցում ենք արժեքը միայն այդ վերջին ճիգերի պահին, որոնք արդեն հանձնված են ու պարտված։ Մենք գիտենք, որ չենք հասնելու… և այդ պահին զգում ենք, թե որքա՜ն բաղձալի է այդ չհասածը։ Այդ մարդն ու ես այսօր հաշվարկել ենք ժամանակը, ու մեզ ավտոբուսը սպասել է. չէ՛ մենք ենք սպասել նրան, բայց չէ՞ որ սպասել է և նա։

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Անծանոթ եսեր

    Լինում է չէ՞, որ բառն անընդհատ կրկնում ես և այն դառնում է խորթ ու անճանաչելի. կարծես` առաջին անգամ ես արտաբերում կամ լսում։ Մեկ-մեկ զարմանում ես, որ անըդհատ գործածել, բայց երբեք խորթություն չես զգացել։      Հաճախ նույնը պատահում է նաև մարդկանց դեպքում. ժամանակի հետ, դառնում են խորթ, անճանաչելի... կարծես` առաջին անգամ տեսնես։ Գիտակցման պահին, գեթ մի ակնթարթ վախենում ես ու քարանում, անցած ճանապարհով մտովի ետ ես գնում ու սկզբնակետին հասնում։    Եթե բառի դեպքում զարմանքը տևում է րոպեներ ու մոռացվում մտքերի անընդհատ հոսքից, ապա մարդկանց պարագայում` զգում ես ափսոսանք։    Ճշմարիտ է, որ մարդիկ մշտապես չեն կարող պահպանել իրենց ներկայության չափաքանակը մեր կյանքում, չէ՞ որ կյանքի օրենքներից մեկն էլ մշտական շրջապտույտի մեջ ապրելն է։ Մարդիկ այս կամ այն կանգառ կարող են գալ քեզ հետ և մի օր էլ` իջնել այլ կանգառում. ասես` բնակության հասցեն են փոխել կամ` պայմանավորվածություն ունեն այլ վայրում։      Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մեզ թվում է ...
Post a Comment
Read more