Skip to main content

Իմ Պահապանին


Ես աշխարհիս վրա ապրող այն հաջողակներից մեկն եմ, ով ունի իր պահապանը երկրի վրա։ Կան մարդիկ, որոնք միշտ ներկա են, անկախ այն փաստից` կողքիդ են, թե՝ ոչ։ Այդ մարդկանցից մեկն ապրում է հեռվում, բայց մի աննկարագրելի ուժով ու զորությամբ պահպանում է ինձ։ Ես նրան Պահապան եմ անվանում։ Ինքը երևի՝ երբեք չի կենտրոնանում, թե ինչու եմ նրան այդպես կոչում, հակառակը` գիտի թե հումոր է, բայց ես երբեք նրան Պահապան չէի կոչի, եթե չիմանայի նրա կարողության մասին։
Պահպանել չի նշանակում միշտ լինել կողքին ու օրինակ օգնել ճիշտ անցնել ճանապարհը, պահապանը օգնում է ճիշտ որոշում կայացնել, ուժ է տալիս դրա համար։ Հավատը, որ նա գոյություն ունի և հավատը, որն ինքն ունի մեր նկատմամբ, մեզ օժտում են գերբնական հատկություններով, որովհետև հնարավոր են դառնում նախկինում անհնար թվացող բաներ։
Ի'մ Պահապան, շնորհակալ եմ, որ ընտրել ես հենց իմ պահապանը դառնալու դժվարին ուղին։ 


Ես չեմ հոգնի հաղթահարել անթիվ դժվարություններ, միայն թե իմանամ, որ այդ ամբողջ ընթացքում դու ինձ պահպանելու ես թե՛ իմ կողքին, թե՛ իմ մեջ։ Որովհետև այն ժամանակ, երբ հեռու ես, իմ ներսում` սիրտ կոչվող վայրում ես։ Նույնիսկ այնտեղից դու կարողանում ես քո սիրով ինձ ջերմացնել ու ապրեցնել։ 
Այս ձմեռային ու ցուրտ դեկտեմբերի 5-ին, ես ուզում եմ, որ իմանաս, թե ինչ մեծ է քո նշանակությունն իմ կյանքում։ Ուզում եմ իմանաս` անգամ երբ ինձ հետ չես` ես, իմ մեջ ապրող քո էության հետ, միշտ անտեսանելի կապի մեջ եմ, ու հուսով եմ, որ նույնքան եթերային զգացողություն կա և քո մեջ։ Ես հավատում ու զգում եմ, որ կա, որովհետև սիրտը չի ստում։
Երբ իրականում իմ մաղթանքի ժամանակն է ու քեզ պիտի ինչ-որ բան ցանկանամ, ներիր ինձ իմ ժլատության համար, որովհետև ես ցանկանալու եմ, որ դու հավերժ իմ պահապանը լինես, որ ես կարողանամ ապրել քո` ինձ տված ուժի ու սիրո շնորհիվ։

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Անծանոթ եսեր

    Լինում է չէ՞, որ բառն անընդհատ կրկնում ես և այն դառնում է խորթ ու անճանաչելի. կարծես` առաջին անգամ ես արտաբերում կամ լսում։ Մեկ-մեկ զարմանում ես, որ անըդհատ գործածել, բայց երբեք խորթություն չես զգացել։      Հաճախ նույնը պատահում է նաև մարդկանց դեպքում. ժամանակի հետ, դառնում են խորթ, անճանաչելի... կարծես` առաջին անգամ տեսնես։ Գիտակցման պահին, գեթ մի ակնթարթ վախենում ես ու քարանում, անցած ճանապարհով մտովի ետ ես գնում ու սկզբնակետին հասնում։    Եթե բառի դեպքում զարմանքը տևում է րոպեներ ու մոռացվում մտքերի անընդհատ հոսքից, ապա մարդկանց պարագայում` զգում ես ափսոսանք։    Ճշմարիտ է, որ մարդիկ մշտապես չեն կարող պահպանել իրենց ներկայության չափաքանակը մեր կյանքում, չէ՞ որ կյանքի օրենքներից մեկն էլ մշտական շրջապտույտի մեջ ապրելն է։ Մարդիկ այս կամ այն կանգառ կարող են գալ քեզ հետ և մի օր էլ` իջնել այլ կանգառում. ասես` բնակության հասցեն են փոխել կամ` պայմանավորվածություն ունեն այլ վայրում։      Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մեզ թվում է ...
Post a Comment
Read more