Skip to main content

Որոշումների մասին․․․


Իրականում, որոշում կայացնելը շատ բարդ է, իսկ ճիշտ որոշումն էլ ավելի։ Ամեն դեպքում, ինչ էլ, որ ընտրելու լինենք, մեզ մեր կասկածները հանգիստ չեն թողնի։ Ինչպե՞ս իմանալ՝ որն է ճիշտը։
Ցավոք, երբեք նախապես չենք կարող իմանալ. ճշմարտությունը  երևում է միայն որոշումից հետո, այդ ամենն իմանալով հանդերձ, մենք ամեն դեպքում փորձում ենք գտնել թվացյալ ճիշտը, բայց դա շատ դժվար է։
Լինում են պահեր, երբ չես ցանկանում որևէ որոշում կայացնել, քանի որ դա նույնքան բարդ է, որքան կյանքն ինքնին։ Կյանքում, մենք անընդհատ որոշումներ ենք կայացնում ու այդ որոշումներն էլ դառնում են մեր կյանքը։
Մենք գուցե չգիտենք, սակայն յուրաքանչյուր քայլ, որ կատարում ենք, որոշում է, մենք պարզապես անգիտակցաբար ենք գործում, քանի որ ունենք որոշակի արժեքներ ու ամրացած աշխարհայացք։
Իսկ ի՞նչ է լինում, երբ հրաժարվում ենք որոշել։ Մի՞թե կյանքն է մեր փոխարեն որոշում կայացնում։ Ո՛չ, երբ մենք երկմտում ենք ու հրաժարվում ենք ինչ-որ բան որոշել, մենք իրականում կայացնում ենք ամենաակնհայտ որոշումը. մենք ամեն ինչ թողնում ենք ինչպես, որ կա։ Որովհետև փոփոխությունը միշտ էլ վախեցնում է։ Մենք հաճախ ոչ թե մեզ սպասվող փոփոխությունից ենք վախենում, այլ թե այն ինչպիսի անդրադարձ կունենա մեզ հետ, այդ դեռևս անփոփոխ իրականությունում ապրող ու մեզ հետ առնչվող մարդկանց վրա։
Ու մեր արժեքներն ու խիղճը մեզ թույլ չեն տալիս շարժվել մեր իրական ցանկությունների հունով։ Մենք որոշում ենք հանուն ներկայի, քանի որ գիտենք, որ ապագան անընթեռնելի է, իսկ այսօրը մենք լավ ենք սերտել ու անգամ ոչ թե փոխադրության ենք պատրաստ, այլ կարող ենք անթերի ինքնաթելադրություն գրել ներկայի մասին։

Մենք նաև լավ գիտենք, որ հաճախ փոփոխություններն են ճշմարիտը, սակայն երբեք չենք կանխատեսի դրանք, ուստի այսօրվա համար գուցե սխալվենք չընտրելով այդ, բայց ամեն դեպքում մենք կորոշենք, իսկ դա ամենակարևորն է։ Իսկ այդ որոշումը, վաղ, թե ուշ մեզ ամենամեծ դասը կտա ու մենք կստանանք մեր ինքնաթելադրության իրական գնահատականը, որը ոչ մի կերպ կապված չի լինի դրա անթերիության հետ։

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...
Post a Comment
Read more