Skip to main content

Հե՜յ

Հե՜յ․․․
Հե՜յ․․․ձայն չկա․․․լռություն է։
Չլինի՞ ՝ կորցրել ենք ձայները լռության և լռությունը՝ ձայների մեջ։
Բայց ա՜խր լուռ ու անմխիթար է ձայնը, եթե միայն ականջին է լսելի։ Գուցե, գոյություն չունի նաև այն, ինչը` աչքին է սոսկ տեսանելի։
Հե՜յ, մենակություն է, գու՞ցե մենակությունը սոսկ անձայնությամբ ու անտեսանելիությամբ է բնորոշվում։ Իսկ ի՞նչ եթե այն գոյություն չունի։ Ա՜խ եթե սահմաններ չլինեին, չլինեին հեռուներ, չլինեին անծայր հեռուներ։ Ինչ, եթե այն ՝ ինչ փափագում ենք լսել, տեսնել, զգալ միշտ մեզ հետ լինի։ Վախենում եմ, որ չենք լսի այն ինչը լսելի է, չենք տեսնի տեսանելին, չենք զգա զգայականը։
            Հե՜յ, սպասում է․․․տեսնե՞ս եթե չսպասեինք, ի՞նչ կլիներ։ Ի վերջո, մեզ մոտ կվերադառնայի՞ն, կգայի՞ն, թե՞․․․Ես հարցրի, ես մտածեցի ու պատասխանեցի ինքս։ Պատասխանեցի ուղղակի, որպեսզի հավատացնեմ ինձ, թե գիտեմ պատասխաններ, այն հարցերին՝ որոնք ծնվել են։ Ես հավատացի ինձ ու սպասեցի։


Հե՜յ․․․ձայներ են․․․աղմուկ է։
Ու աղմուկի մեջ մենք փնտրում ենք հարազատ ձայներ, փնտրում ենք խոսքեր, մտքեր, որոնք հենց մեզ համար են պահված։
Հե՜յ, մենք մենակ չենք, հավատում ենք, որ հեռուներում, մի ինչ-որ տեղ նաև մենք ենք, իսկ մեր՝ այս կողմի հեռվում, մենք լսում ենք չարտասանվածը, տեսնում ենք անպատկերելին, զգում ենք  անզգայականը։
Հե՜յ, սպասել ենք ու հավատացած ենք, որ մեզ են վերադարձվել ամենաթանկ, ամենալուսավոր, ամենամեր հույսերը։ Փաստորեն զուր չէ, երբ ինքդ քեզ ես հարցնում ու ինքդ պատասխաններ տալիս, որովհետև գիտես՝ ինչպես հավատացնել հոգուդ, որ սպասում է։ ԵՍ ԼՍԵՑԻ, ԵՍ ՏԵՍԱ, ԽՈՍԵՑԻ, ՄՏԱԾԵՑԻ, ՀԱՎԱՏԱՑԻ, ԶԳԱՑԻ, ՀԱՐՑՐԻ ՈՒ ՊԱՏԱՍԽԱՆԵՑԻ, ԵՍ ՍՊԱՍԵՑԻ․․․

Հե՜յ․․․

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...
Post a Comment
Read more