Լույսի սպասելիս

Դեռ գիշեր է...մու՜թ գիշեր:
Այս մութ աշխարհի անկյուններից մեկում կա ինչ-որ մեկը, որ իր լույսին է սպասում: Չէ, ինչու՞ ինչ-որ մեկը. բոլորս էլ սպասում ենք մեր լույսին: Գիտե՞ս՝ ինչ էի մտածում. սպասու՞մ ենք, թե՞ փնտրում էլ: Երևի չենք փնտրում: Կամ շատ ենք փնտրել ու ուժասպառ ենք, կամ էլ կարծում ենք, որ ժամանակն է իր հետ բերում լույսը:
Մենք այնքա՜ն տարբեր ենք իրարից ու այնքա՜ն նման միաժամանակ: Ես մտածում էի, թե մենք ինչքանով ենք պատրաստ փոխել մեր կայացած եսի կողմերից գոնե գեթ մեկը հանուն մեկ մեկու: Առաջ ես մտածում էի՝ պատրաստ չլինել նշանակում է չկարևորել, ընդհուպ չսիրել, իսկ հիմա ես չգիտեմ՝ որն է ճիշտը: Գու՞ցե էլ չեմ ցանկանում իմանալ:

Մենք բոլորս էլ մեր լույսին ենք սպասում, լույսի ժամանմանը՝ նախկին անիմացությամբ: Ես սիրում եմ խոսել նրա մասին, շեշտել, թե ինչքա՜ն եմ հավատում գոյությանը, և թե ինչքա՜ն է համոզված սիրտս, որ այն ինձ մոտ է շտապում: Դուք գուցե նույն սպասումն եք կրում Ձեր մեջ, բայց չեք ցանկանում խոսել ու ես մտածում եմ՝ գուցե Ձեզ այն ավելի է պետք, գուցե ամենը ինչի կարիքն ունեք հենց այդ է, որ կա ու դրա գոյությունը թույլ կտա չխուսափել խոսելուց: Ու թե կա նման բան, թույլ տվեք, որ իմ լույսը հանդիպի Ձեր լույսին, թող Ձեր հոգին առավել լուսավոր և հանգիստ լինի: Ես պատրաստ եմ իմ լույսը տալ Ձեզ և եթե բավական չէ, բնավ էլ վկայությունը չէ այն բանի, որ պատրաստ եմ փոխել ինչ-որ բան, տալ ինչ-որ բան, ես խնդրում եմ՝ չասեք. ես կհասկանամ, երբ այդպես լինի, որովհետև իմ լույսը էլ երբեք չի գա, այն չի վերադառնա ինձ մոտ, Դուք չեք բերի այն:
Բայց ես միշտ էլ հավատում եմ ու քանի կամ ու գոյություն ունեմ՝ այդպես է լինելու:
Դեռ գիշեր է...ես սպասում եմ լույսի, որ Ձեզ նվիրեմ, հենց Ձեզ տամ, ու Դուք ինձ գոնե Ձեր ժպիտը նվիրեք: Իմ լույսը ժպիտի փոխարեն: Դե ի՞նչ...արդա՞ր է...

Comments

Hope Springs Eternal

It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside. Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time. The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear. Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget. Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...

Հոսանքից անտեղյակ

Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես... Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։ Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն ու կիջնեն ներքև։ Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...

Անծանոթ եսեր

Լինում է չէ՞, որ բառն անընդհատ կրկնում ես և այն դառնում է խորթ ու անճանաչելի. կարծես` առաջին անգամ ես արտաբերում կամ լսում։ Մեկ-մեկ զարմանում ես, որ անըդհատ գործածել, բայց երբեք խորթություն չես զգացել։ Հաճախ նույնը պատահում է նաև մարդկանց դեպքում. ժամանակի հետ, դառնում են խորթ, անճանաչելի... կարծես` առաջին անգամ տեսնես։ Գիտակցման պահին, գեթ մի ակնթարթ վախենում ես ու քարանում, անցած ճանապարհով մտովի ետ ես գնում ու սկզբնակետին հասնում։ Եթե բառի դեպքում զարմանքը տևում է րոպեներ ու մոռացվում մտքերի անընդհատ հոսքից, ապա մարդկանց պարագայում` զգում ես ափսոսանք։ Ճշմարիտ է, որ մարդիկ մշտապես չեն կարող պահպանել իրենց ներկայության չափաքանակը մեր կյանքում, չէ՞ որ կյանքի օրենքներից մեկն էլ մշտական շրջապտույտի մեջ ապրելն է։ Մարդիկ այս կամ այն կանգառ կարող են գալ քեզ հետ և մի օր էլ` իջնել այլ կանգառում. ասես` բնակության հասցեն են փոխել կամ` պայմանավորվածություն ունեն այլ վայրում։ Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մեզ թվում է ...

ՆաՆե

Search This Blog