Skip to main content

Պայքար երազի համար

Առաջ էր, որ գրում էին, հետո փոշմանում և դեն նետում թուղթը, վերցնում մյուսը, հիմա ամեն բան այլ է․ մենք գրում ենք իսկ փոշմանելուց հետո ուղղակի ջնջում գրածը և այդ մենք անում ենք անհետ, հաճախ՝ առանց ցավի ու ափսոսանքի։ Ամեն բան է այդպես արվում՝ անցավ։ Մարդկանց թվում է, որ անզգայացող աշխարհի հետ իրենք էլ անզգայացել․․․բայց թվու՞մ է․․․երևի այդպես էլ կա։ Մենք «սպիացնում» ենք վերքեր, որոնք գուցե մեզ խոցել էին այնպես, ինչպես կյանքում ոչինչ չի արել։ Բայց կյանքը ամեն օր մեզ ավելի ու ավելի մեծ անակնկալներ է մատուցում ու մեզ էլ ընտրության հնարավորություն չի տալիս. գոյատևելու համար ուղղակի պիտի մոռանանք ցավն ու դառնությունը։
Ե՞վ․․․պատրաստ ե՞ս․․․արի՛ մի բան հիշենք, ի՛մ ընթերցող․ մարդու հոգին ունակ է իր մեջ ամեն ինչ պատսպարելու ու հետաքրքիր է, որ նրանում ամփոփվում են հակադիր բևեռներում գտնվող սերն ու ատելությունը, անկեղծությունն ու կեղծիքը, լուսն ու խավարը, պարզն ու բարդը։ Զարմանալի է, չէ՞՝ ինչպես են «ապրում» կողք կողքի, այնինչ,  մենք մոռացանք, որ զարմանալի ոչինչ այլևս չկա․ սա մեր կյանքն է։


Իսկ հիմա ես առաջարկում եմ քեզ, որ մեր հոգու դռները բացենք միայն այն պարագայում, երբ պիտի այս զույգերից առաջինները դուրս գան։ Ի՞նչ ես կարծում կկարողանանք։ Ես վստահ եմ, որ հարցերս միայն դրական պատասխան ունեն։
Գիտե՞ս մենք միշտ էլ դժվարությունների մեջ ենք, դժվար է նույնիսկ երազել ու առավել դժվար՝ իրական երազ ապրել, դրանից էլ առավել դժվար է երազ ստեղծելը։ Մերօրյա աշխարհում մենք մոռացել ենք երազ կամ երազանք բառերը․ զարմանալի չէ, որ վախենում ենք կյանքը փոխել երազներով, որ գուցե անհավանական են։ Հիշի՛ր, որ վերջին նախադասության մեջ,  ի՛մ ընթերցող, քո համեստ բարեկամն օգտագործել է գուցե բառըJ ես չեմ ցանկանում ջնջել այն, որովհետև մենք ենք, որ պիտի անհվանականը ու այդպիսին թվացողը դարձնենք հնարավոր։
Լսի՛ր ճշմարտություն ձայնը․․․ձեռքդ դի՛ր սրտիդ․․․լսու՞մ ես։ Իմն օրինակ ասաց, որ չվախենամ, որովհետև երկա՜ր ու բարդ ուղի ենք անցնելու։ Ինքն ինձ կօգնի, դու էլ, չէ՞․․․Ես ուժեղ եմ, որովհետև ունեմ Ձեզ, ու կարող եմ հուսահատ կիսվել, լուռ խոսել ու չվախենալ։ Խնդրում եմ, որ Դու էլ հիշես մեր գոյության մասին։ Դե ինչ։ Գնա՛ ու պայքարի՛ր երազներիդ համար։ Ես գալիս եմ․․․


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...
Post a Comment
Read more