Skip to main content

Կյանքը՝ մի ակնթարթ


Իրականում կյանքն ակնթարթ է՝ բազմաթիվ ակնթարթներից լիարժեք դարձած ու դրանց իր մեջ ապաստան տված ակնթարթ…Ապրում ենք, բայց քիչ ենք մտորում այն ժամանակի մասին, որ վայելում, սպանում կամ ոչնչացնում ենք, թեև հաճախ ատում ենք սպասել, դրանում տեսնելով անհաստատ կորստի ցավ, բայցև հավատում ենք, որ մեր համբերության համար պարգևատրվելու ենք այն երանելի պարգևով, որ փափագում ենք: Լինում են դեպքեր, երբ ճանապարհն այնքա՜ն երկար է թվում, որ սպասելու կարողությունն անէանում է, թեև այլ ելքեր չկան…մենք ապրում ենք ու սպասում, սխալվում ենք, եթե ոչինչ չենք անում սպասելուց բացի: Իրականում այն երկար ճանապարհի վերջին հասնելու համար պետք է քայլել, գնալ առաջ ու միայն և միայն այդ դեպքում սպասել, թե երբ է երևալու այն կետը, որին սպասում ենք: Եկե՛ք կանգնենք մի պահ ու հարց տա՛նք իրար. «Անու՞մ ենք ամեն բան ինչ մեզնից է կախված, գո՞ւցե չենք հավատում մեզ ու վերջնական հանգրվանին»:



Մի տարի անցել է անցած հունվարից, քո կյանքի անդառնալի տարիներից. հիշի՛ր, քանի՞ քայլ ես արել, սպասե՞լ ես արդյոք, թե՞ մոռացել ես: Ուղիղ մեկ տարի, էլի ակնթարթներ, որոնք էլ չեն կրկնվի, արդյոք ապրե՞լ ենք այնպես, որ հանգիստ սրտով ետ նայենք ու մի պահ բավականության զգացման հաստատ լույսով լուսավորվենք: Չգիտեմ, շողում ենք, թե՝ ոչ, բայց եկե՛ք մտածենք մեր առաջ ու մեզ սպասող ժամանակի մասին, ապրե՛նք սիրով, հավատա՛նք սիրով, սպասե՛նք սիրով և գործե՛նք սիրով…երբեք չդադարեցնե՛նք մեր քայլերը, տե՛ս, գու՞ցե երևում է մեր այն երազային ու եթերային թվացող կետը, գու՞ցե արդեն արժանի ենք հասնելու, գու՞ցե եկել է այդ ակնթարթը: Դե իսկ վերջում՝ շնորհակալ եմ այս ակնթարթի համար...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Անծանոթ եսեր

    Լինում է չէ՞, որ բառն անընդհատ կրկնում ես և այն դառնում է խորթ ու անճանաչելի. կարծես` առաջին անգամ ես արտաբերում կամ լսում։ Մեկ-մեկ զարմանում ես, որ անըդհատ գործածել, բայց երբեք խորթություն չես զգացել։      Հաճախ նույնը պատահում է նաև մարդկանց դեպքում. ժամանակի հետ, դառնում են խորթ, անճանաչելի... կարծես` առաջին անգամ տեսնես։ Գիտակցման պահին, գեթ մի ակնթարթ վախենում ես ու քարանում, անցած ճանապարհով մտովի ետ ես գնում ու սկզբնակետին հասնում։    Եթե բառի դեպքում զարմանքը տևում է րոպեներ ու մոռացվում մտքերի անընդհատ հոսքից, ապա մարդկանց պարագայում` զգում ես ափսոսանք։    Ճշմարիտ է, որ մարդիկ մշտապես չեն կարող պահպանել իրենց ներկայության չափաքանակը մեր կյանքում, չէ՞ որ կյանքի օրենքներից մեկն էլ մշտական շրջապտույտի մեջ ապրելն է։ Մարդիկ այս կամ այն կանգառ կարող են գալ քեզ հետ և մի օր էլ` իջնել այլ կանգառում. ասես` բնակության հասցեն են փոխել կամ` պայմանավորվածություն ունեն այլ վայրում։      Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մեզ թվում է ...
Post a Comment
Read more