Ինչու՞ ենք թաքցնում աչքերը…

Մի տեսակ տխուր ավազահատիկներով լեցուն մի անապատ է մեր հոգին. լի է ափսոսանքով ու յուրատեսակ տագնապով: Հետաքրքիր է. ի՞նչ են թաքցնում աչքերը, կամ ինչի՞ց են թաքնվում: Եվ եթե ոչինչ չունեն թաքցնելու կամ վախենալու, մեկ է ցած են սահում: Երբ չեն երևում, թվում է՝ ոչինչ չունեն ասելու…երևում են`չեն խոսում: Բայց ինչի՞ց են փախչում դրանք, ինչի՞ց խուսափում և ինչի՞ց փայլում: Գուցե, պարզապես, շփոթված են դրանք. Վախենում են նայել, վախենում տեսնել:

Մեկ-մեկ թվում է, թե նաև լսում են ու հաճախ թաքցվում՝ հենց ասվածը չլսածի ու անտարբեր մնացածի քողի ներքո, մինչդեռ դրանք չեն նայում, բայց ավելին են տեսնում: Նույնիսկ իրենց են տեսնում աչքերը թաքցնելիս, տեսնում են բոլոր աչքերը` նույնիսկ հոգու…

Հարցի կարիք կա. ինչու՞ թաքցնել աչքերը: Չէ որ ոչինչ չի դրդում անել, բայց, գուցե, հենց այդ անմեղ ու հասարակ մարդ-արարած լինելն է ստիպում, որ ապրես թաքնված, թվաս հեռու, թվաս անհաս…լինես արևի ճառագայթներից մշտապես կուրացած` նույնիսկ անձրևի կաթիլների աչքերիդ վրայով սահելու ժամանակ…մեկ-մեկ այդ կաթիլների`հոգուդ աչքերից հորդալու պահին:

Դրանք չեն երևում, դրանց մենք ենք թաքցնում, դրանք մեզ են թաքցնում, կամ, գուցե, մատնում: Այո՛, մատնում են մեզ, մեր այդ «մատնիչ» ու «դավաճան» աչքերը…մատնում են մեր ես-ը:

Թե մենք խաբել սովորեցինք, դուք, աչքե՛ր, դատապարտված եք տանուլ տալու այդ փորձությունը…

Աչքե՜ր, որ անկեղծության ապաստանն են: Անկեղծությո՜ւն, որ փշուր-փշուր է լինում մերօրյա աշխարհում ու թե հնար կա պահպանելու այն` ների՛ր, բայց թաքցնելու եմ դրանք…

Comments

Hope Springs Eternal

It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside. Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time. The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear. Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget. Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...

Հոսանքից անտեղյակ

Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես... Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։ Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն ու կիջնեն ներքև։ Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...

ՆաՆե

Search This Blog