Skip to main content

Սպասում


Երբ մատներդ սահում են ստեղնաշարի վրայով, իսկ դու չգիտես ինչ գրել, երբ ամենն ինչ կուտակված է, դուրս հանել չես կարողանում և դա տանջում է քեզ առավել քան ինչ-որ այլ բան: Ինչու՞մն է խնդիրը... սա իմ խոսքն է, իմ նամակը... ճի՞շտ եմ, իսկ նամակներում քողարկված է, հաճախ նույնիսկ ոչ էլ թաքնված` մեր անկեղծությունը...ապա ինչու՞ դուրս չի գալիս ամեն բան..Epistola non erubescit...նամակը չի կարմրում...գուցե այդ է պատճառը, որ դրանք շատ զգուշությամբ իրենց մեջ են սքողում մարդկային հոգու մերկությունը, մենք կարիք չունենք թաքնվելու, որպեսզի հորդան մեր մտքերը, որովհետև մենք չկանք նամակի կողքին...մեր մատները, որպես հոգուց դուրս եկող երակներ, արդեն վաղուց մեր փոխարեն արել են այն, ինչ չենք կարողանում անել այլ կերպ, բայց երբ մատներն էլ չեն կարողանում դուրս հանել հոգում կուտակվածը...այդ դեպքում, ի՞նչ անել...Գուցե գրել-գրել ու այդպես երկա՜ր գրել, որ լավանա հոգու անկեղծության մատակարարումը նամակին...գուցե...Գիտե՞ս, ինչն է խնդիրը, երևի բավ է մտածել...առանց մտածելու սահեցնենք մատները...գոնե այսպես լինենք հնարավորինս անկեղծ: Սպասու՜մ-այս բառն արդեն ինձ շատ է տանջում, ու կարծես սպասմանն եմ սպասում: Սպասում, որ վարդ է, որի ծակոցները վնասում են այն երակներն ու ստիպում արնաքամ լինել ու դատարկվել...ավարտվել:
 Հիմա վերջակետ եմ դնում, բայց մեկ է հոգիս դեռ չի դատարկվում...չեմ ուզում արագ այրվել մոմի պես, ուզում եմ դեռ երկար լուսավորել ես...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...
Post a Comment
Read more