Skip to main content

Կգա

Իսկ ու՞ր է նա։ Որտե՞ղ գտնել նրան։ Որտե՞ղ լրացնել նրա բացակա ներկայությունը։ Գուցե ՞ թողնել, որ այդպես էլ մնա, ու ոչ մի բացակայություն էլ չկա, կամ գոնե դեռ չի երևում: Բայց նա չկա, չի ժպտում այդպես, ինչպես հիշում եք…Հիշու՞մ …Մի՞թե արդեն հիշողության վերածման ճամփան ենք բռնել: Նա միշտ կա, գիտե՞ս…միշտ այդտեղ է և ժպտում է, միշտ խոսում է քեզ հետ, դու գուցե չես զգում, բայց դա այդպես է: Երբ բացակա է, մի բան թողնում է այդտեղ, որ ստանա ամենն ինչ կկուտակվի ընթացքում, միշտ կա…եթե արև է՝ մի շողը միշտ քեզ հետ է, թե լուսին է՝ լուռ խոսում է հետդ, թե անձրև է, որպես մի կաթիլ ընկնում է ափիդ մեջ, դու ուղղակի մի շտապիր մաքրել այն…երբ կաթիլն անհետանա՝ նոր անձրև կթափվի, նոր խոսքեր-կաթիլներ, մինչ գա…մինչ գա ու արև լինի: Բայց գու՞ցե արև չես ուզում՝ ուզում ես կաթ-կաթ ընկնի ու գոլորշիանա հավետ… Բայց չէ՞ որ ամպերից հետո միշտ էլ արև է…նա կգա, թե կուզես հավատով սպասի՛ր, եթե արևի կարիքն ունենաս՝ այն անպայման կծագի, մի քանի աստղազարդ գիշերներ թող պատմեն նրա փոխարեն ամենն ինչ ուզում ես, փակի՛ր աչքերդ ու երազի՛ր, արթնացի՛ր ժպիտով, գուցե այն գիշերվա երազային նվերն է։ Ժպիտ քո դեմքին՝ նրան նվեր է…միշտ իմացի՛ր: Երբ հավատաս վաղվա հաջողությանը, վաղվա ավելի ուժեղ եսիդ, վաղվա կարող ԵՍ-իդ, արևն անպայման կտաքացնի իր շողերով, նա կրկին կգա ու կարթնանա հրեշտակային քնից, կբացի իր աչքերը հոգնած ու կարթնանանք ժպիտով: Կգա ու կբերի արև…Միայն թե մինչ այդ դու հավատա արևի գալուն…

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...
Post a Comment
Read more