Ընտրել եմ ես

            Ա՜խ, ինչ հիմար էինք, երբ սպասում էինք անհուն օվկիանոսներ`անհանգիստ գետերի փոխարեն, անծայրածիր տիեզերք՝ ամենապարզ երկնքի փոխարեն, պայծառ աստղեր՝ արևի փոխարեն... ու երբ օվկիանոսները դարձան ամենքինը, մենք հասկացանք, որ գետերը՝ թեև անհանգիստ ու շտապ` մերն են, երբ հասկացանք, որ տիեզերքն ամենքինն է, կորցրինք լուրթ երկնքի հույսը... ու սկսեցինք հուսալ, որ այն պարզվի, երբ երազում էինք, որ աստղերը մշտապես շողան, մոռացանք, որ տիեզերքը մերը չէր ու դրանք ամեն օր չէ, որ առկայծելու են... ափսո՜ս, որ մոռացանք, որ արևը մերն է ամեն օր, ու, նույնիսկ, եթե այդ նույն երկինքը լուրթ չէ, արևն, անպայման, գոնե գեթ մի վայրկյան նայելու է իրեն բանտարկածի շղարշի տակից...
            Երբ խոսեցինք, վախեցանք պատասխաններից ու մոռացանք, որ առաջիններն էին մերը, երբ հուսացինք, վախեցանք հուսահատվել, երբ հավատացինք, վախեցանք կորցնել, սիրեցինք, վախեցանք սիրվել...
            Ու մենք հասկացանք, որ կյանքն ընտրություն է... ու ամենքն են ընտրում... չընտրել չես կարող, որովհետև կյանքը կընտրի քո փոխարեն ու ի՜նչ իմանաս, թե գետերն էլ չեն ցամաքի, երկինքը չի մթնի ու արևն էլ չի տաքացնի:
            Եվ մենք ընտրեցինք մեր ճանապարհը... ու մենք քայլում ենք... ու մի օր էլ ճանապարհին հանդիպելու ենք մեկին, ով հետևելու է, թե որ քայլն ենք վարանում դնել, ով ասելու են այն ամենը, ինչ վախենում ենք ասել, լսելու է ամենը, ինչ դեռ չենք ասել ու չենք էլ լսել... ու մենք փակելու ենք մեր աչքերը... ու երբ արդեն վախը անցած է լինելու, դրանք անկուշտի պես բացվելու ու նայելու են ամենահեռուն ու այդ ժամանակ մենք սկսելու ենք փնտրել այդ մեկին... ճանապարհին մի օր հասկանալու ենք, որ մենք կարողացանք կատարել մեր առաջին ընտրությունը... մենք ընտրեցինք մեր ուղին ու քիչ անց, երբ հուսահատությունը պարուրելու է հոգին, հասկանալու ենք, որ վախենում ենք այլևս չտեսնել մեր ուղեկցին ու այդ պահին է, որ գիտակցելու ենք՝ մեր երկրորդ ընտրության ժամանակն է եկել... ու ես եկել եմ ու ես գալու եմ...ընտրել եմ ես:

Comments

Hope Springs Eternal

It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside. Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time. The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear. Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget. Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...

Հոսանքից անտեղյակ

Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես... Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։ Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն ու կիջնեն ներքև։ Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...

ՆաՆե

Search This Blog