Skip to main content

Օրացույցից ջնջվեց ևս մեկ օր


Կան հասկացություններ, որոնց բնորոշումները  նույնքան անծանոթ են ու հեռու, որքան հենց հասկացություններ են, ու մենք երբեք դրանց հետ առնչություն չենք ունենում: Չէի ասի` ժամանակը ինչ-որ առումով դրանց զիջում է, բայց կամա, թե ակամա բոլորս էլ մեր ուրույն չափով հետևում ենք դրա ընթացքին, փորձում ենք կանգնեցնել, բռնել, հաճախ նաև արագություն հաղորդելու անհույս քայլեր անել: Բայց հարաբերական երևույթների շարքին է դասվում այդ առեղծվածային ժամանակը: Երբ ցանկություն ունենք` մեղմացնի, դանդաղեցնի ընթացքը` չի լսում, հույս ունենք` ակնթարթները ժամերի վերածվեն` չի օգնում:
 Ժամանակը մեր մշտական ընկերն է. միշտ մեզ հետ: Երևի մեկ-մեկ մտածում է, թե ինչու է, որ այդքան երերում ենք կողմնորոշվելիս, թե ուզում ենք, որ այն արագ ընթանա, թե` ոչ: Այն կարծես անթիվ կետերից կազմված ու անվերջ կազմվող երևույթ լինի ու ամեն կետը, որ ստեղծվում է այդպիսին է այլևս` առանց փոփոխման որևէ հնարի:


Դու հիմա երևի երազում ես, որ օրերը վերածվեն ամիսների ու այն, ինչ հիմա է` անէանա անցյալի մեջ, բայց կան որոշ բաներ էլ, որ նույն ճակատագրին են արժանանալու, որովհետև մենք չէ, որ կազմում ենք ժամանակը ու չենք կարող որոշել` ինչն ենք ցանկանում մեզ հետ տեղափոխել ապագա:
Մենք վախենում ենք, որ շուտով կանցնի այս անգին ժամանակը ու այն ամենևին էլ բավական չի լինի, որպեսզի նրանում ամբողջացնենք այն, ինչ ցանկանում ենք, ցավոք սրտի հաճախ նաև այն, ինչ պարտավոր ենք:
Սպասումներից անվերջ մտորած մարդիկ` իմ պես, երևի մտածում են` ապագայի մոտալուտ գալուստի մասին ու ահա մի օր էլ ջնջվեց օրացույցից, մի օր էլ մոտեցանք ապագային: Մտածում ենք ապագայի մասին, որ դեռ երեկ գուցե միայն երազում ենք համարձակվել պատկերացնել, իսկ հիմա` քայլ առ քայլ գնում ենք ընդառաջ: Ու ինչքա~ն քայլեր ենք մենք արել, առանց անգամ վայրկյան գիտակցելու, որ այն անում ենք այս ժամանակի թելադրած սահմաններում…ու գուցե դա էր ճիշտը: Գուցե արժե անել ամեն բան այդպես. ասես ժամանակն էլ իր անվան պես անէություն է, վերացական դատարկություն:
Այնպես, որ օրացույցից ջնջվեց ևս մեկ օր…ևս մեկը այն օրերից, որոնք լցրինք, որոնք կորցրինք, որոնք մեր այն կարոտագին օրին մոտիկ դարձրինք:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...
Post a Comment
Read more