Skip to main content

Բարև ու Մնաս Բարով



Բարև․․․մտածում եմ թե դեռ ինչքան եմ պատրաստ քեզ անվերջ բարևել, միայն թե ունենամ այդ հնարավորությունը։ Խոստանում եմ՝ ես երբեք չեմ հոգնի բարևից։
Եթե՜ միայն իմանայի, որ պատասխան եմ ստանալու պատրաստ եմ անվերջ գրել․․․նամակներ գրել․․․եթե՜ միայն։
Ա՜խ, եթե մենք հնարավորություն ունենայինք կրկին այնքան վեր թռչելու, ես կտայի քեզ իմ թևերը, միայն թե դու տեսնեիր այն, ինչ ես տեսա․․․ա՜խ, եթե։
Ի՜նչ անուշ բույր ունի ծաղիկը, ի՜նչ գեղեցիկ է, երբ սեր կա մեջը, ի՜նչ սքանչելի է ձեռքերի մեջ, որոնք քեզ են մեկնում դրանք․․․ծաղիկնե՜ր։
Ժամանակ․․․չկաս, թվում է` չես էլ եղել, ու ժամերը վայրկյաններ են սոսկ, ու քո թռիչքն անտեսանելի է, ու քո կանգն՝ անխուսափելի։


Բարև, օրե՛ր, որոնք տարբեր են, օրեր, որոնք հեռու են․․․ուրի՜շ օրեր։ Մեկը գնում է հյուսիս, մյուսը՝ հարավ, մեկը ապագայի համար, մյուսը՝ ապագային սպասելու։
Տեսնես հնարավո՞ր է հոգին ինչ-որ կերպ դրոշմել նամակի վրա՝ որպես հետադարձ հասցե։ Գոնե այդպես ես պատասխան կստանա՞մ։
Թռչում ես, ա՜խր այլ ուղղությամբ ես թռչում, այլ վերևներ՝ ցուրտ ու սառը․ ես տվեցի քեզ թևերս, հիմա ես անթև եմ։
Տեսնես, ապագայում, հետո՜․․․ այն մեկնված ծաղիկները նույն տեսքը կունենա՞ն, թե՞ սպասումը նրանց էլ ավելի անշունչ կդարձնի․․․ինչևէ, դրանք երբեք չեն մոռանա այն, ինչ նրանց ներսում է․․․հիշողությունը, գուցե անցյալը ապրում է այն ամենի մեջ, ինչի մեջ մենք մեզ ենք թողել։
Վայրկյաններ, րոպեներ, ժամեր ու ամիսներ, դարեր եք դու՛ք, անվե՜րջ դարեր, եթե հանկարծ  ինչ-որ բան փոխվեր՝ վերանար հեռավորությունը, կորչեր ժամանակը ու սպասումը մեռներ, գուցե անիմաստ դառնար ամեն ինչ․․․բարևները, նամակները, անչափ սպասված թռիչքներն ու անսպասելի ծաղիկները․․․անիմաստ։ Ու հասկանում եմ՝ ինչքան իմաստ կա ամեն զգացումի մեջ ու ամեն զգացումի մեջ ինչքան զգացում․․․
Բարև, եկար․․․ ու մնաս բարով, չէ՞ որ գնացիր․․․


Հ․գ․ Միշտ հավատացեք, որ ամենաանհաղթահարելի սպասումն իսկ կարևոր է․․․եթե դիմանանք, եթե հավատանք՝ մի օր անպայման նորից կասենք ․․․ԲԱՐԵՎ․․․

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...
Post a Comment
Read more