Skip to main content

Բա՛րև

Բա՛րև,
վախենում եմ անգամ գրել այդ բառը․ հույս ունեմ, որ ինձ չես մոռացել։ Ես ոչ մի բան չեմ էլ կարող ասել, եթե մոռացել ես, որովհետև չեմ հիշեցրել իմ մասին, բայց դու էլ ինձ հասկացի՛ր:  Ես հավատում եմ, որ առանց հիշեցնելու էլ, դու ինձ մտապահել ես կամ գոնե չես մոռացել ու ջնջել հիշողությունից, ու այդ արել այնպես՝ կարծես ես չեմ էլ եղել։ Ես ոչ մի տեղ էլ չեմ հեռացել, ուղղակի, կյանքում լինում են պահեր, երբ քեզ չեն տեսնում, թեև դու կանգնած ես չտեսնող աչքերի առաջ, իսկ արդյոք կարելի է՞ ստիպել տեսնել մարդուն։ Թերևս՝ երբեք։
Ես հույս ունեմ, որ ստիպելու կարիք չկա, ու ինձ դու կտեսնես․ կտեսնես քո մեջ, քո աներեր հիշողության մեջ կպահես ինձ։ Բայց երբ որոշես մոռանալ ինձ, թո՛ղ, որ ես երբեք չիմանամ։ Կարող ես չտեսնել, չմտածել, չհիշել, բայց՝ չմոռանաս։

Image result for romatic looking at each other


Ես խոստանում եմ միշտ գալ քեզ մոտ, կանգնել քո առաջ, ժպտալ ու անեզր համբերությամբ սպասել՝ մինչև կտեսնես ինձ ու ընդառաջ կգաս։ Ես գիտեմ, որ ժամերն օրեր կդառնան, օրերն՝ ամիսներ, իսկ ամիսները՝ մի ողջ տարի, բայց մի՞թե հնարավոր չէ դիմանալ ամենին, արժե սպասել ինձ տեսնող քո աչքերին, որովհետև այդ ողջ սպասման ընթացքում ես քեզ եմ տեսնելու, դու ագահաբար տիրություն ես հաստատելու իմ մտքերում, իմ քայլերի ընթացքն ես տարորոշելու ու նաև օժտելու համբերելու գերբնական ուժով։ Այդժամ, սրտի յուրաքանչյուր թրթիռ կրկնապատկվելու է ու նվագելու է այնպիսի երաժշտություն, որը մեզ միշտ ծանոթ է եղել, որում ոչ մի բարև երբեք անպատասխան չի մնացել ու որը նույնիսկ լռությանն է հաղթել։
Ճամփա եմ ընկել ու քեզ եմ ընդառաջ գալիս, գալիս եմ, որ իմ բարևին լսեմ պատասխան, և ես էլ՝ բարևիս կենդանություն տամ։ Խոստանում եմ չսպասեցնել քեզ։ Ես, այս անգամ, կգամ ժամանակին, որ քո չմոռացած միտքը վերհիշի ինձ, քեզ էլ կտամ համբերության իմ մեծ մասը, որ դու երբեք չդադարես ինձ տեսնել անգամ այնտեղ, որտեղ ես երբեք չեմ էլ եղել։

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Hope Springs Eternal

      It’s winter again; frozen and white December outside and predestined draughts inside.      Snowflakes are falling, resembling musical notes, as if someone is playing the piano’s black and whites, eventually leading to coda time.      The snow covers all the worries left on the ground and imprisons them for a while. Its snow-white presence makes one turn a blind eye to all concerns. It resembles a matrimony where couples promise to stick together through thick and thin. Deep down, one knows a day might come when the snow will eventually melt and disappear.      Would it be able to take away all the worries, though? Wasn't it just a temporary shelter for them? It seems you were relying on the snow with the hope to forget.      Being outside, you will walk and get stuck in the snow like a 7-year-old schoolchild trying to find their way home. You will build a snowman and watch how it endures the passage of...
Post a Comment
Read more

Հոսանքից անտեղյակ

       Նավը լողում է ջրի վրայով, իսկ դու լողալ չգիտես...      Լողալ չկարողանալու փաստը մշտական վախի մեջ է պահում։ Նույնիսկ կապույտ երկինքը, և ջրում դրա հայելային անդրադարձը չեն կարող ցրել վախերն ու անհանգստությունները, որոնք ապաստան են գտել քո մեջ. դրանք արմատավորվել են և ձգվում են մինչև հոգուդ խորքը։      Անծայրածիր օվկիանոսում նավը լողում է առանց փրկօղակների, կանգառներ ևս չկան, իսկ դու հոսանքից անտեղյակ մեկն ես, որը չգիտի ինչի սպասել։ Այսօրվա լուրթ երկինքը վաղը կարող է չլինել, լինելու պարագայում էլ` ոչ քո աչքերի արտացոլանքում։ Կգա մի պահ, երբ գույները, որոնք կտարբերակես միայն երկուսը կլինեն։ Այդ սև ու սպիտակների մեջ դու կկորչես` մտածելով, որ ոչ թե ջրի վրա ես, այլ`ջրի մեջ։ Քեզ կթվա, թե խորտակվում ես, և հոսանքն էլ արդեն դեպի հատակն է ձգում․․․ոչ պակաս անպարագիծ հատակը։ Ջրի և երկնքի երբեմնի կապույտը քո հույսերը կթվան, բայց դրանք էլ` քո ջրում հայտվելուն պես, կխորտակվեն  ու կիջնեն ներքև։      Կհիշես, թե ինչ կար վերևում։ ...
Post a Comment
Read more

Կյանքը՝ կինո, կինոն՝ երազանք

Եթե կյանքը լիներ կինո, կկարողանայինք մոնտաժել չստացված թվացող ու անցանկալի կադրերը և թաքցնել… Կհուսայինք, որ կյանքը մեկը չէ, և ամեն դրվագի համար կարող ենք բազմահազար կադրեր նկարել։ Եթե կարողանայինք դժվարին շրջանները ներկայացնել րոպեներով, ապա ցույց տայինք, թե ինչ իրավիճակ է մեկ տարի կամ ամիսներ անց, արդյոք ամեն բան մեզ համար ավելի հե՞շտ կթվար։ Բայց կյանքը ամենաբարդ կինոն է, որն իր մեջ ներառում է հնարավոր բոլոր ժանրերը, այդ իսկ պատճառով էլ՝ հնար չէ կռահել դեպքերի ընթացքը։ Օրինակ, եթե ֆիլմ լիներ, այն կսկսվեր հետևյալ դրվագով. «Իմ վարդագույն խոզանակով մաքրում եմ ատամներս ու մտածում, մտովի հանրագումարի եմ բերում օրը՝ գրքի էջերի պես դրվագները իրար ետևից թերթելով։ Հիշում եմ հանդիպած անծանոթ դեմքերը, օրվա ընթացքում պատահած իրադարձությունները, այս կամ այն բանի համար թափած ապարդյուն ջանքերը, անհանգստություններն ու փոքրիկ նվաճումները։ Նայում եմ շուրջբոլորս, ու ամեն բան սպիտակի և վարդագույնի սահմաններում է։ Ամեն բան իմ շրջակայքում վարդագույն է՝ շատ նուրբ ու սիրուն։ Միայն մի բան չունեմ՝ վարդագույն ...
Post a Comment
Read more